SOKAK

Sokakta gun, sokakta gece,
Ben sen o biz kus ve karinca.

Sokaktan gelir vehimlerim,
Sokakta gecer bayramlarim.

Sokakta kibarlar, sakatlar,
Alaylar, dugunler, tabutlar.

Sokakta aglanir, gulunur,
Hayal kurulur ve olunur.

Memelerinde keder sutu,
Sairi sokak anne buyuttu.

Sokaktan isitti her gelin
Seferberlik haberlerinin

Gecede ayak seslerini…
Ciziyorken kavislerini

Ay, gunes, yildizlar, kosarak,
Unutus da sendedir, sokak!

GERCEK

Uyandigi zaman gokte yildizlar
Insan dusunur : belki de Allah var!
Tanrisal bir opustur soken safak.

Ne hostur insanin bir gul acasi,
Kosan goklerde kus gibi ucasi,
Bulutlarla yagmur olup aglamak.

Gitmek, sona ermeden… bir zamanda…
Basibos bir tekne gibi ummanda;
Firtinalarda ne yelken, ne bayrak.

Fakat beni sen uyandir, ey zeka !
Bak, iste onumde her gunku corba,
Ekmek, kasik ve kasesiyle bu ask.

Sarhos eden, davet eden bu olum
Icinde ben salt bir adem ogluyum,
Korkan, olusunu hatirlayarak.

Ey, isigin bosandigi gercek dus !
Butun zamani kucaklayan opus ;
Yasamak… eken insane, veren toprak.