Ac misin kardesim, gel olani boluselim,
Ama siirlerimle seni doyuramam ki;
Ta, yildizlara degin uzansa bile elim,
Daha otelerine, daha buyuramam ki.

Insani insan diye sevmisim, hep severim;
Ve onu tanrilara karsi bile overim.
Ben butun bir evreni sevmisim; alin terim
Var evrende; oz, uvey diye ayiramam ki.

Guzellikleri alir satarim, gelisim bu.
Guzel tellaliyim ben; alan var mi? nesem bu.
Guzel'le yuceltirim insanligi, isim bu,
Cirkini, kabayi ve hami kayiramam ki.

Insanogullugunu kulluk diye almisin!
Dusuncenin orakla bicilmesine karsin
Bir gelecegin dulda duslerine dalmisin;
Bu derin aldanidan seni uyaramam ki...

Kim zafere erecek ? Zafer ne ? Bir aksamda
Gunesi baglamaksa geceye karsi, ya da
Haykirmaksa, gurâ¤| varim, bir guldur acan, ama
Kini bir hancer gibi kindan siyiramam ki.
Hep Tanri mi gerek, ey tapinagi dunyanin,

Ozgurlukler ustunde?.. Bir yuce aramanin
Yildizsal kulesinden sesleniyorum: kalkin !
Duyuramam ki ama beni, duyuramam ki