|
Yuregimi
sayisiz ve hic usanmadan
Avuclarimin
arasinda cirilciplak sundum sana...
Butun
saydamligiyla her bir boyutunu
Sergileyen
yurek, once ilgini cekti
Belki ondan hoslandin da…
Ama boylesine cirilciplak ve
Tüm
seffafligiyla sergilenisine de
hic
rastlamamistin
Daha
once…
Once
dokunmak istedin
Dokundun
Avuclamak istedin
Avucladin
Her
dokunusta
Her
avuclayista
Ilgin
Merakin
Ofkeye
donustu…
Nasil
olur da bir yurek
Boylesine
seffaf,
boylesine yumusak
ve
cirilciplak
sadece
kendisine degil
herkese
nefes almanin
ya
da
bir parmagi kipirdatmanin
dogalligiyla,
sergileyebilirdi kendini!
Oysa
hep soylerdin
Seffafligi
ozledigini
Insanlarin
maskelerle dolastiklarini…
Iste
oylesi
avuclarina sunulmustu
bir kus yuregi gibi
Dogalligini
kaybetmis herseyi dusundukce
Inanamadin
gercekligine
Oysa
tum yasamin boyunca
Aramistin
boylesine bir yuregi
Seni
pervasizca
kendi
boyutunun cok otesinde
ve
de sinirsizca sevmesine
Inanmak
istemiyordun
Cunku
inanmak demek
Gercekligini
kabul etmek demekti…
Oysa
sen o gercekligi bir siir gibi
Bir
ruya gibi
Bazen
gecede yildizlari seyretmenin
Tadinda
yasamak
Hem
de dokunabilir
hissedebilir
Avuclarina
alabilir
Ve
dilediginde de
Yokmus
gibi davranmayi seviyordun
Evet,
gercekligine inanmayi reddediyordun
Sablonlarla konusuyor
Sevgisini surekli sorguluyor
Test ediyor
Hatta
kucumsuyordun…
|
Boylesine
kucucuk bir kus yureginin
Seni
bir gunes ve hatta bir evreni
Kucaklamak
boyutunda
sevebilecegine de
Dogrusu
aklin hic almiyordu!
Yok yok belki gercek degildir dedin…
Once
tirnaklarini, sonra dislerini batirarak
Gercek
olmadigina kendine ispata calistin.
Iyice
hirpaladin, kanattin, yaraladin…
Avuclarina
birakilmis o kus yuregini…
Bu
kucucuk yurekte
Seni
zorlayan birseyler vardi…
Yine de kaybetmek istemiyordun
avuclarinin
icinde tutmak
Etrafinda
gormek
Ama
yasam disiymis gibi
Durdugu
yerden emin olarak
elini
uzattiginda da
Yaninda olabilsin istiyordun…
Oysa
o ic ve disin tek oldugu
somut bir gercekti
Birisi
ilk kez
Hadi
goster su yuregini, deyince,
O
da acmis tum katlarini ve en zayif noktalarina
Kadar
sergilemisti…
En
zayif ve savunmasiz
katmanlarini actiginda
Yogun
bir firtina estirdin uzerinde…
O kucucuk yurek
Sarsildi,
Hirpalandi,
Yaralandi…
Incitildi,
Iç derinliklerinde birseyler cok acidi…
Kus
da artik daha fazla dayanamadi…
Uzaklara
cok uzaklara gitti…
Ama
acmisti yuregini
Ve kendi icini gormus ve cok sevmisti…
Bu
kez en bastan sonucu bilerek
Sadece
birine degil
Yuregini acti tum yeryuzune…
Artik
ne kadar incitseler
Ne
kadar yalniz olsa
Ne
kadar hirpalansa da
Kendi
yuregine bakarak
Yolunu
aydinlatmis
Ic
huzuru ve mutlulugu bulmustu…
Yasam
onu her saniyesinde
Degirmende
ovuturcesine ezmesine ragmen
O
bu gunlerin gecici
Kendi
icine bakisin gercek oldugunun
Bilincindeydi…
Ve
o gizemli
kendisini avuçlarinin içine alan
sezgisi
ya da boyutunu çok asan bir enerjiyle
Yuregini
kendisine “merhaba” diyen
Tüm yeryüzüne açti...
Zaten
baska turlu davranmasini da
hic bilmemisti...
Ancak
bunu
Yureginin
baska bir ic depreme
Ugratilmasinda farkediyordu...
|
